CZYM JEST OSSEOINTEGRACJA
Osseointegracja to bezpośredni kontakt żywej kości z powierzchnią syntetycznego implantu, najczęściej tytanowego. Termin wywodzi się z greckiego osteon (kość) i łacińskiego integrare (scalać). Zjawisko wykorzystano najpierw w rekonstrukcji kości i w endoprotezoplastyce stawów, gdzie znacząco poprawiło wyniki operacji, a obecnie służy również poprawie jakości życia osób po amputacji.
W praktyce klinicznej stosuje się ją od 1995 roku. Tytanowy implant zintegrowany z kością łączy się przez otwór w kikucie — stomię — z zewnętrzną protezą kończyny. Nie jest potrzebna proteza z lejem podciśnieniowym; dopasowanie zapewnia łącznik przegubu kolanowego z kontrolą momentu obrotowego.
Implant zamiast leja
W protezie klasycznej masa ciała przechodzi przez warstwy tkanek miękkich kikuta, które są ściśnięte w leju. W protezie na implancie obciążenie idzie bezpośrednio przez kość do stawu biodrowego. Znika warstwa pośrednia, a wraz z nią straty energii i niepewność podłoża.
Czucie przez kość
Sztywne połączenie protezy z kośćcem przenosi drgania i nacisk podłoża wprost do kości, a stamtąd do układu nerwowego. Materiał producenta nazywa to osseopercepcją i wymienia ją jako odrębną korzyść obok przywrócenia propriocepcji. Praktyczny skutek opisano jako poruszanie się z większą pewnością i większym komfortem — użytkownik wyczuwa, po czym stąpa.
Osseointegracja na świecie
Dane gromadzi Międzynarodowy Rejestr Osseointegracji — Biobank Badań nad Osseointegracją prowadzony przez Macquarie University w Australii, na Wydziale Medycyny i Nauk o Zdrowiu. Jest to jedna scentralizowana baza danych, otwarta na międzynarodową współpracę wieloośrodkową, z uproszczoną procedurą uzyskiwania zgody komisji etycznej do spraw badań z udziałem ludzi (HREC).
Rozbieżność w materiale źródłowym
Ten sam dokument podaje w jednym miejscu „około 1300 zabiegów na świecie” (slajd 49, cytat ze strony Osseointegration Group of Australia), a w innym „ponad 1250 zabiegów” (slajd 50). Podajemy obie wartości bez uśredniania — to dane producenta z różnych momentów.
Źródło: opracowanie „Osseointegracja — prezentacja firmy i technologii”, slajdy 12–14, 49, 50. Definicja i dane o skali zacytowane za Osseointegration Group of Australia oraz Biobankiem Badań nad Osseointegracją, Macquarie University.
